გენოციდის ბრალდებები და დეზინფორმაცია საქართველოდან - უკრაინამდე - როგორ და რა მეთოდებით ცდილობს, კრემლი ქვეყნებში სეპარატიზმისა და სიყალბის გავრცელებას.  

მოსკოვში დამუშავებული გეგმების შესახებ ანალიტიკური სტატია აღმოსავლეთ სტრატკომმა მოამზადა. გამოცემა, რომელიც ევროკავშირის დიპლომატიური სამსახურის ნაწილს წარმოადგენს წერს, რომ  რუსეთის ხელწერაა უცვლელია: როცა პოსტ-საბჭოთა ქვეყანა ევროატლანტიკურ ინტეგრაციას იწყებს, კრემლი ამბობს, რომ "იძულებულია მოქმედებაზე გადავიდეს და ქვეყნებს  გაყოფის, ოკუპაციისა და დესტაბილიზაციით პასუხობს". სტატიაში წერია, რომ სწორედ სამშვიდობო იძულების საბაბით შემოჭრა 2008 წელს რუსეთი საქართველოში. სცენარები ჰგავს  საქართველოს, მოლდოვის და უკრაინის შემთხვევებშიც.~

tvpirveli.ge  euvsdisinfo.eu - ზე გამოქვეყნებულ სტატიას უცვლელად გთავაზობთ: 

"საქართველოში, მოლდოვასა და უკრაინაში, კრემლი მიჰყვება ერთსა და იმავე გეგმას: აღვივებს სეპარატიზმს, ავრცელებს დეზინფორმაციას და ერევა ყალბი საბაბით.

მოსკოვს აქვს ხანგრძლივი ისტორია შეჭრებისა, რასაც თან სდევს დეზინფორმაციისა და პროპაგანდის ნარატივები. მათგან ყველაზე ხშირი არის მტკიცება, თითქოს კრემლი „იძულებული“ იყო შეჭრილიყო სხვა ქვეყნის ტერიტორიაზე. სინამდვილეში, სურათი ნათელია: როცა პოსტსაბჭოთა ქვეყნები დემოკრატიული მმართველობისკენ ან ევროატლანტიკური ინტეგრაციისკენ ისწრაფვიან, კრემლი მათ პასუხობს გაყოფის, ოკუპაციისა და დესტაბილიზაციის ერთგვაროვანი სცენარით. საქართველოში, მოლდოვასა და უკრაინაში, მოსკოვი მხარს უჭერს ადგილობრივ სეპარატისტულ მოძრაობებს და იყენებს სამხედრო ძალას პროქსი რეგიონების შესაქმნელად — გაყინულ ზონებად, რომლებიც ბლოკავს მეზობლების სუვერენულ მისწრაფებებს.

„სამშვიდობო იძულება“ ყალბი საბაბით

2008 წლის აგვისტოში რუსეთი შეიჭრა საქართველოში „სამშვიდობო იძულების“ საბაბით. კრემლი ამტკიცებდა, რომ საქართველომ გენოციდი მოაწყო სამხრეთ ოსეთში — ბრალდება, რომელიც მოგვიანებით უარყვეს(opens in a new tab) საერთაშორისო გამომძიებლებმა, თუმცა რუსეთისთვის სიმართლეს მნიშვნელობა არ ჰქონდა: რეალური მიზანი იყო 1990-იანი წლების ეთნიკური კონფლიქტით გაჩენილი ბზარის გაღრმავება და რეგიონის რუსეთის კონტროლის ქვეშ მოქცევა. დღეს ეს რეგიონი, რომელსაც ფორმალურად აღიარებს რუსეთი (და კიდევ რამდენიმე ქვეყანა) როგორც „დამოუკიდებელ სახელმწიფოს“, თითქმის მთლიანად არის დამოკიდებული მოსკოვზე — სამხედრო, პოლიტიკური და ფინანსური თვალსაზრისით.

მსგავსი სცენარი განვითარდა საქართველოს კიდევ ერთ რეგიონში — აფხაზეთში. რუსეთის მხარდაჭერით 1990-იანი წლებიდან, რეგიონი ფორმალურად იქნა აღიარებული კრემლის მიერ 2008 წლის ომის შემდეგ. აფხაზეთში(opens in a new tab) შევიდნენ დამატებითი რუსული სამხედრო ნაწილები, ხოლო ბევრი მნიშვნელოვანი გადაწყვეტილება დღემდე მიიღება მოსკოვში. რუსეთის გეგმების წინააღმდეგ გადადგმულ ნაბიჯებს მოსდევს დაფინანსების შეწყვეტის მუქარა(opens in a new tab). ამავდროულად, კრემლი ტოვებს ბუნდოვან შესაძლებლობას, თითქოს საქართველოს ოდესმე ექნება კონტროლი ამ რეგიონებზე, როგორც მოლაპარაკების ბერკეტს(opens in a new tab), რათა თბილისი კვლავ მოექცეს მისი გავლენის ქვეშ. გავლენის გასამყარებლად, მოსკოვმა ბოლო პერიოდში გაამარტივა(opens in a new tab) აფხაზეთისა და სამხრეთ ოსეთის მაცხოვრებლებისთვის რუსეთის პასპორტების მიღება.

საქართველოში, მოლდოვასა და უკრაინაში: იგივე სცენარი

მოლდოვაში, კრემლი დიდი ხანია იყენებს დნესტრისპირეთის რეგიონს როგორც პოლიტიკური და სამხედრო ზეწოლის ინსტრუმენტს კიშინიოზე. რუსი სამხედროები იქ განთავსებულნი არიან უკანონოდ(opens in a new tab), ხოლო დნესტრისპირეთის კონფლიქტი ემსახურება კრემლის მიზანს — დაბლოკოს მოლდოვის ევროპული და ევროატლანტიკური ინტეგრაცია. ყოველი საარჩევნო პერიოდის წინ დაძაბულობა იზრდება — როგორც ახლა, მოლდოვის 2025 წლის საპარლამენტო არჩევნების წინ.

2008 წლის ომმა საქართველოში წინასწარ აჩვენა კრემლის უფრო მასშტაბური მოქმედებების სცენარი უკრაინაში, როგორც სამხრეთ ოსეთში და აფხაზეთში, რუსეთმა გამოიყენა გამოგონილი ბრალდებები შეჭრის გასამართლებლად. ორივე შემთხვევაში, მოსკოვმა ისარგებლა ადგილობრივი დაძაბულობით, აღვივა სეპარატიზმი და შემდეგ ჩაერია სამხედრო ძალით ყალბი ჰუმანიტარული საბაბით. სტრატეგიული მიზანი უცვლელი იყო: სუვერენული ქვეყნების უფლების წართმევა საკუთარი ალიანსებისა და მომავლის არჩევაში და ძალით, იძულებითა და ხელოვნური დესტაბილიზაციით გავლენის სფეროს აღდგენა.

სამხრეთ ოსეთში შეჭრით, რუსეთმა წამოიწყო პირველი სამხედრო კონფლიქტი ევროპაში XXI საუკუნეში — და ეს არ იყო ბოლო. ბევრი ექსპერტი თანხმდება, რომ ეს იყო რეპეტიცია უკრაინის სრულმასშტაბიანი შეჭრისთვის 2014 წელს და განსაკუთრებით 2022-ში. საქართველოში გამოცდილი ტაქტიკა — „ჰუმანიტარული ინტერვენცია,“ „მოქალაქეთა“ დაცვა, პასპორტების მასობრივი გაცემა(opens in a new tab) და მასშტაბური დეზინფორმაცია — მოგვიანებით გამოყენებულ იქნა უკრაინაშიც".